Terapia logopedyczna ukierunkowana jest nie tylko na niwelowanie wad wymowy, ale także na stymulowanie                 i kształtowanie komunikacji u dzieci, u których proces rozwoju mowy przebiega z opóźnieniem bądź się zatrzymał.

​

Terapia neurologopedyczna przeznaczona jest dla osób cierpiących na schorzenia neurologiczne (przebyty udar mózgu, SM, SLA, choroba Parkinsona, itp.), pacjentów onkologicznych (nowotwory w obrębie jamy ustnej, stany po resekcji języka, krtani; guzy mózgu) czy osób cierpiących na choroby otępienne.

Istotą terapii neurologopedycznej są oddziaływania mające na celu:

• odbudowę funkcji i umiejętności językowych i komunikacyjnych,

• usprawnianie funkcji połykania,

• rozwijanie kompetencji językowych i komunikacyjnych,

• niwelowanie skutków porażenia lub niedowładu nerwów w obrębie traktu ustno-twarzowego.

​

​

Terapia miofunkcjonalna to jedna z metod wykorzystywanych w logopedii. Jest to zespół ćwiczeń mimicznych oraz narządu żucia, podczas których dochodzi do zmian pracy mięśni. Zmiany te mają charakter leczniczy.

MIOTERAPIA odgrywa bardzo ważną rolę w leczeniu ortodontycznym na trzech etapach:
1. przygotowuje do rozpoczęcia leczenia ortodontycznego,
2. utrzymuje i wspomaga wyniki leczenia ortodontycznego,
3. zapobiega nawrotom wad zgryzu po zakończonym leczeniu (ponieważ korekcja wad zgryzu prowadzi do zmiany pracy mięśniowej, dlatego tak ważne jest wdrożenie ćwiczeń mioterapeutycznych).

Cel mioterapii to m.in.:
- poprawa sposobu oddychania, połykania, żucia i mówienia,
- zmiana siły i napięcia mięśniowego (zwiększenie siły i napięcia mięśni lub zmniejszenie siły i rozluźnienie napięcia mięśni),
- wzmocnienie układu nerwowo-mięśniowego,
- zwiększenie zakresu ruchu w stawach skroniowo- żuchwowych (SSŻ).

​

​

Elektroterapia, inaczej elektrostymulacja to metoda terapeutyczna, która wykorzystuje prąd przerywany do stymulacji mięśniowej (EMS) i/lub nerwowej (TENS).

​

Wskazania do elektrostymulacji prądami EMS z perspektywy logopedycznej:

• brak pionizacji języka,

• infantylny typ połykania,

• wadliwa wymowa głosek (dyslalie),

• ORM (opóźniony rozwój mowy),

• pacjenci po rozszczepach warg, podniebienia, rozszczepach całkowitych,

• hipertonia (wzmożone napięcie mięśniowe),

• hipotonia (obniżone napięcie mięśniowe),

• autyzm,

• mózgowe porażenie dziecięce,

• zespoły genetyczne,

• SMA,

• SLA,

• dysfagie (zaburzenia połykania)

• bruksizm,

• pacjenci po przebytym udarze.

 

Wskazania do stymulacji prądami TENS perspektywy logopedycznej:

• nadwrażliwość sensoryczna w obrębie twarzoczaszki oraz traktu ustno-twarzowego,

• niedoczulica sensoryczna w obrębie traktu ustno-twarzowego,

• autyzm,

• mózgowe porażenie dziecięce,

• porażenie nerwów twarzoczaszki.

​

Program terapeutyczny jest ustalany indywidualnie do aktualnych możliwości i potrzeb każdego pacjenta.

​

​

​